“We hebben jongeren geleerd hoe laat het is maar zijn vergeten ze te leren wat hun tijd is.”

“Spelen is: de tijd vergeten.”

De laatste tijd denk ik vaak terug aan mijn jeugd.
Spelen betekende: de tijd vergeten.
Niet leven met de klok, maar verdwalen in mijn eigen avontuur.

Mijn moeder had daar een toverspreuk voor:
“Kom naar huis als de lantaarnpalen aan gaan.”
Geen klok, geen stress, alleen mijn eigen verhaal.

Vandaag is dat anders.
We leven in de tijd van de klok. Jongeren rennen van school naar huiswerk, van sport naar bijles. Altijd op tijd. En toch hoor ik ze vaak zeggen:
“Ik heb géén tijd.”

Maar waar is hún tijd?
Hun kairos-tijd: de tijd die je niet meet in minuten, maar in gevoel. Waarin je mag dromen, spelen, verdwalen, en gewoon jezelf zijn.

In mijn lessen laat ik jongeren opnieuw kennismaken met die tijd.
Niet omdat spelen zo nuttig is, maar omdat het leuk is. Omdat je van spelen leert wie je bent. Omdat dromen en lanterfanten ruimte maken voor groei.

En ja, soms geef ik ook huiswerk. Maar dat huiswerk is vaak net zo goed voor de ouders. Een zetje om zelf weer tijd te maken, voor stilte, verwondering en het avontuur dat je samen beleeft.

Daar ligt voor mij de kracht van Speelkracht:
Niet alleen jongeren leren zichzelf zijn, maar ook ouders en scholen laten zien hoe belangrijk spelen is.

Wil je weten hoe ik dat aanpak in de klas?