Voor mij is het dit: mediteren met je ogen open. Gewoon midden in je leven.

Ik heb lang rondgelopen met een paar overtuigingen die er heel logisch uitzagen, maar me stiekem klein hielden:
ik ben niet goed genoeg… dan is alles hard werken
ik moet het perfect doen… trots zijn is geen optie
ik moet altijd mezelf zijn… alsof dat één stand is die je aanzet.

En dat klinkt misschien als “mentaal gedoe”, maar bij mij ging het ook gewoon het lichaam in: stress, spanning, mijn lijf ging zelfs protesteren.
Tot dat iemand mij vertelde wat ik (achteraf gezien) altijd al wist: we trekken conclusies over onszelf… en daarna gaan we de rest van ons leven bewijzen dat we gelijk hebben.

In al die jaren heb ik veel mensen ontmoet: psychologen, coaches, monniken, leraren, de hele stoet. En hoe verschillend ze ook waren, de kern was opvallend hetzelfde:

Je bent al oké.
Alleen… dat geloven en leven, in het alledaagse, is een ander vak.

Vanuit dat avontuur heb ik Speelkracht gebouwd als iets praktisch:
geen therapie, geen “grote doorbraak”, maar 11 kleine vaardigheden die je helpen om weer te kiezen.

Ik noem het het Speelkracht-kompas. Dit kompas gebruik ik voor mijn lessen en workshops voor scholen en organisaties. Niet als leertrap (“stap 1, dan 2, dan 3”), maar als een cirkel: je pakt de richting die je nú nodig hebt.

Soms is dat LEF (één kleine actie terwijl je twijfelt).
Soms KIJKEN (zien wat er echt speelt, zonder meteen te fixen).
Soms RUST (ruimte maken).
Soms SAMEN (niet alles alleen dragen).
En ja—soms gewoon SPEL: omdat je via spel ineens weer adem krijgt.